بسياري از پزشكان معاصرش، طاعون را با استدلالهاي اخترگويي توضيح داده و آن را ناشي از قران زحل و مشتري در سال 1345 ميداند. طاعون تا 55 روز افزايش مييابد، سپس در همان مدت رو به كاهش مينهد، هر چه هواي نقطهاي خالصتر باشد، سرايت بيماري بيشتر است.
2. رساله درباب اختيار، در سال 1361 در سُريا نوشته شده، و رديهاي است بر رسالهٴ آبنر بورگوسي كه درحدود 1320 به دفاع از اتهام ارتدادش نوشته بود. براي سومين رسالهٴ اصيل شمارهٴ 15 را ببينيد.
شرحها: 3. درباب مراثي ارميا. در سال 1343 يا 1344 نوشته شده. اشاراتي به ابن ميمون، موسي بن نحمن و ديگران.
4. درباب رسالهٴ سنجش بزرگي [خدا] منسوب به كاهن اعظم اسماعيل بن اليشع كه در آخرين سالهاي هيكل ثاني، يعني ربع سوم سدهٴ اول، در بيتالمقدس ميزيست. شامل اشاراتي است به كلمهٴ چهار حرفي و غزل غزلها. در سال 1342 نوشته شده است.
5. ابن سينا (يازدهم ـ 1). شرح بر كتاب چهارم قانون. شامل اشاراتي از جدياه بن ابراهيم بِدِرسي. بدون تاريخ.
6. غزالي (يازدهم ـ 2) شرح بر مقاصدالفلاسفه. اسحاق البلگ (سيزدهم ـ 2)، در سال 1292 يا بعد از آن، همچنين يهودا بن سليمان نحمن (چهاردهم ـ 2)، پيش از سال 1340 و بار سوم مترجمي ناشناس آن كتاب را به عبري برگرداند. به نظر ميرسد موسي از ترجمهٴ سومي استفاده كرده باشد؛ در هر حال شرح او و آن ترجمه در يك نسخهٴ خطي بهدست آمده است (نسخههاي خطي آن فراوان است). درحدود 1342 تأليف شده و يكي از نخستين آثار اوست.
7. ابن طفيل (دوازدهم ـ 2). حي بن يقظان، ترجمهٴ عبري از مترجمي ناشناس تحت عنوان يحيئيل بن عوريل. موسي شرح اين كتاب را در سال 1349 در سِـروِرا بهانجام رساند. در آن تحليلي از كتاب تدبيرالمتوحد ابن باجه (دوازدهم ـ 1) را هم گنجاند، كه از مآخذ عمدهٴ ابنطفيل بود. اين تحليل بسيار مهم است، زيرا كتاب
تدبير المتوحد را تنها از اين راه ميشناسيم.
8 ـ 9. ابن ميمون (دوازدهم ـ 2):
8. شرح مصطلحات منطق ابن ميمون، يعني واژههاي منطقي كه ابن ميمون در آثارش بهكار برده است. اشارات زيادي به فلاسفهٴ اسلامي وجود دارد: ابن سينا، غزالي، ابن باجه، ابن رشد.
9. شرح دلالة الحايرين. در طليطله آغاز شده و هفت سال بعد در سال 1362 در سُريا به انجام رسيده است.
10 ـ 16. ابن رشد (دوازدهم ـ 2):
10. شرح بر شرح ابن رشد بر رسالهٴ اسكندر افروديسي (سوم ـ 1)، درباب عقل.
11. ابن رشد. شرح تلخيص طبيعيات.